ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ...

  

Σε αυτή την παρουσίαση θα δούμε ορισμένες εικόνες σε σχέση με το σχολείο στα παλιά χρόνια και το σχολείο στη σημερινή εποχή:

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α1

ΤΑ "ΠΑΛΙΑ" ΣΧΟΛΕΙΑ !!!

 Το σχολείο και το προαύλιο

Το σχολείο ήταν ορθογώνιο και στη σκεπή είχε κεραμίδια. Δεν είχαν ορόφους, όπως τώρα. Οι αίθουσες ήταν μεγάλες για να χωράνε πολλά παιδιά. Το προαύλιο του παλιού σχολείου ήταν μεγάλο και στρωμένο με χώμα. Δεν είχαν γήπεδα και κούνιες. Τα κορίτσια έπαιζαν την ώρα του διαλείμματος «κουτσό», «σκοινάκι», «περνά, περνά η μέλισσα» και άλλα παιχνίδια. 

 

  Τα θρανία και ο πίνακας

Τα θρανία παλιά ήταν ξύλινα. Το κάθισμα και ο πάγκος ήταν κολλημένα. Το κάθισμα ήταν σαν παγκάκι. Σε κάθε θρανίο καθόντουσαν πολλοί μαθητές μαζί. Οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να παρακολουθούν με σταυρωμένα χέρια το μάθημα και να σηκώνονται όρθιοι όταν εξετάζονται. Ακόμη, έπρεπε να φέρνουν ένα ξύλο κάθε μέρα για τη σόμπα της τάξης.

Ο πίνακας ήταν μαύρος και έγραφαν σε αυτόν με άσπρες κιμωλίες. Ο μαυροπίνακας ήταν κρεμασμένος στον τοίχο ή στηριζόταν σε τρία ξύλινα πόδια. 

  

Δάσκαλος

Ο δάσκαλος παλιά ήταν αυστηρός. Χρησιμοποιούσε τη βέργα για να τιμωρήσει τους μαθητές που έκαναν αταξίες ή δε μελετούσαν τα μαθήματά τους. Ο δάσκαλος, όταν έκανε μάθημα, καθόταν στην έδρα. Ήταν ένα ξύλινο τραπέζι. Πάνω στην έδρα υπήρχε το μελανοδοχείο, η πένα, τα βιβλία του δασκάλου, η βέργα και ένα βάζο με λουλούδια. Η έδρα ήταν πάνω σε ένα ξύλινο βάθρο. Το βάθρο υπήρχε για να είναι ο δάσκαλος πιο ψηλά και να βλέπει καλύτερα όλους τους μαθητές. 

  

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ  Α'1

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ

Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1910 και πέθανε στην  Αθήνα στις 11 Μαρτίου 1978. Ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός, της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε "Τραγουδίστρια της Νίκης" εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.

Χαρακτηριστικές ερμηνείες:

• Ανθρωπός μου
• Απόψε σε θυμάμαι
• Ας ήταν για λίγο για λίγα λεπτά
• Άσε τον παλιόκοσμο να λέει
• Αφήστε με να πιω
• Αχ, να γύριζαν τα χρόνια τα παλιά
• Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

 ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ Α'1!

       ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ
       " Η Τραγουδίστρια της νίκης ".    

Η Έφη Μπέμπο, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Τσαριτσάνη του νομού Λάρισας και κατόπιν στο Βόλο, όπου οι γονείς της εργάστηκαν ως καπνεργάτες.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία το 1930. Με την κήρυξη του πολέμου το 1940 ανέλαβε την εμψύχωση των Ελλήνων στρατιωτών στο μέτωπο με πατριωτικά και σατυρικά τραγούδια, ενώ πρωταγωνίστησε σε επιθεωρήσεις που προσάρμοζαν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα. Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισήλθαν στην Αθήνα φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή, όπου συνέχιζε να τραγουδά για τα εκεί ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα. Έγινε σύμβολο του έθνους, ταύτισε το όνομά της με το αλβανικό έπος και χαρακτηρίστηκε «Τραγουδίστρια της Νίκης».

Το 1949 απέκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο. Σε μια εποχή που θέατρα έκλειναν και μετατρέπονταν σε κινηματογράφους, η Βέμπο επανέφερε την επιθεώρηση, ανεβάζοντας έργα που διατήρησαν ζωντανή την παράδοση της λαϊκής σάτιρας και καθιέρωσαν τους μεγάλους κωμικούς μας. Το 1959 πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική ταινία «Στουρνάρα 288», όπου υποδύεται μια διάσημη τραγουδίστρια που ξεχάστηκε από τους θαυμαστές της κι εργαζόταν ως καθηγήτρια πιάνου. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή της το 1955 στην κλασσική «Στέλλα» και το 1938 στην «Προσφυγοπούλα», όπου είχε κάνει και το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη. 

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 άρχισε να αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας αποσύρθηκε οριστικά. Την περίοδο 1967-1974 συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Τη βραδιά του «Πολυτεχνείου» άνοιξε το σπίτι της κι έκρυψε φοιτητές, τους οποίους αρνήθηκε να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτύπησε την πόρτα της.

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ:ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ youtube

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α'1.

   ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ, Ειρήνης Μάρρα.

   Ένα διαφορετικό τέλος.....................

 ... ......Η κόρη του δασκάλου μπήκε στη κουζίνα φορτωμένη με ένα σωρό πολύχρωμα κουτιά με δώρα. Αναστέναξε και είπε:

        -Ουφ! Κάθε χρόνο τα ίδια άχρηστα πράγματα!

       Άφησε τα πακέτα άγαρμπα στη γωνία του δωματίου. Πριν φύγει, διστακτικά, ο νεαρός τσαγκάρης τη σταμάτησε. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά.

     -«Έχω ένα δώρο για σένα» της είπε και της έδωσε ντροπαλά το πακέτο με τα κόκκινα λουστρίνια.

        Αυτή είπε «ευχαριστώ», έριξε μια περιφρονητική ματιά στα γοβάκια και τα παράτησε πάνω στο σωρό με τα υπόλοιπα «άχρηστα» δώρα. Βιαστική, βγήκε από το δωμάτιο.

        Ο νεαρός απογοητευμένος, έφυγε αμίλητος από το αρχοντικό σπίτι. Δε μπορούσε να πιστέψει τον απαξιωτικό τρόπο  με τον οποίο του είχε φερθεί η κόρη του δασκάλου. Πόσο είχε κοπιάσει για να φτιάξει εκείνα τα γοβάκια κι εκείνη ούτε που τα έριξε δεύτερη ματιά!

      Το επόμενο πρωί, καθώς περνούσε έξω απ’ το σπίτι του δασκάλου, είδε ένα μικρό κορίτσι με φτωχικά, κουρελιασμένα ρούχα να φοράει ένα ζευγάρι ολοκαίνουρια κατακόκκινα λουστρίνια. Η χαρά στο πρόσωπο της μικρής ήταν απερίγραπτη! Περπατούσε με καμάρι και κάθε τόσο έβγαζε τα παπούτσια, τα θαύμαζε και τα σφιχταγκάλιαζε! Ήταν για αυτήν τα πιο ωραία γοβάκια του κόσμου!!

     Το τσαγκαρόπουλο χαμογέλασε, γιατί τελικά ο κόπος του δεν πήγε χαμένος και το δώρο του κατέληξε σε κάποια που πραγματικά το άξιζε!       

Το δώρο κατέληξε σε κάποια που πραγματικά το άξιζε!....

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α΄1.

"΄Εχω ένα δώρο για σένα "της είπε..........