ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ Α'1

 

ΗΛΕΚΤΡΑ ΑΚΑΛΙΔΗ Α΄1

ΑΝΘΗ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΙΔΟΥ (Α1)

                                                  

      Παιδιά, εύχομαι ολόψυχα σ΄εσάς και τις οικογένειές σας ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ευτυχισμένο και ειρηνικό το 2015!!!

 https://www.youtube.com/watch?v=rTPVnMfsjrk

*(Μαρκάρετε τη διεύθυνση και μετά πατήστε δεξί κλικ και άνοιγμα δεσμού).

  

Με αγάπη, 

η καθηγήτριά σας

ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ...

  

Σε αυτή την παρουσίαση θα δούμε ορισμένες εικόνες σε σχέση με το σχολείο στα παλιά χρόνια και το σχολείο στη σημερινή εποχή:

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α1

ΤΑ "ΠΑΛΙΑ" ΣΧΟΛΕΙΑ !!!

 Το σχολείο και το προαύλιο

Το σχολείο ήταν ορθογώνιο και στη σκεπή είχε κεραμίδια. Δεν είχαν ορόφους, όπως τώρα. Οι αίθουσες ήταν μεγάλες για να χωράνε πολλά παιδιά. Το προαύλιο του παλιού σχολείου ήταν μεγάλο και στρωμένο με χώμα. Δεν είχαν γήπεδα και κούνιες. Τα κορίτσια έπαιζαν την ώρα του διαλείμματος «κουτσό», «σκοινάκι», «περνά, περνά η μέλισσα» και άλλα παιχνίδια. 

 

  Τα θρανία και ο πίνακας

Τα θρανία παλιά ήταν ξύλινα. Το κάθισμα και ο πάγκος ήταν κολλημένα. Το κάθισμα ήταν σαν παγκάκι. Σε κάθε θρανίο καθόντουσαν πολλοί μαθητές μαζί. Οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να παρακολουθούν με σταυρωμένα χέρια το μάθημα και να σηκώνονται όρθιοι όταν εξετάζονται. Ακόμη, έπρεπε να φέρνουν ένα ξύλο κάθε μέρα για τη σόμπα της τάξης.

Ο πίνακας ήταν μαύρος και έγραφαν σε αυτόν με άσπρες κιμωλίες. Ο μαυροπίνακας ήταν κρεμασμένος στον τοίχο ή στηριζόταν σε τρία ξύλινα πόδια. 

  

Δάσκαλος

Ο δάσκαλος παλιά ήταν αυστηρός. Χρησιμοποιούσε τη βέργα για να τιμωρήσει τους μαθητές που έκαναν αταξίες ή δε μελετούσαν τα μαθήματά τους. Ο δάσκαλος, όταν έκανε μάθημα, καθόταν στην έδρα. Ήταν ένα ξύλινο τραπέζι. Πάνω στην έδρα υπήρχε το μελανοδοχείο, η πένα, τα βιβλία του δασκάλου, η βέργα και ένα βάζο με λουλούδια. Η έδρα ήταν πάνω σε ένα ξύλινο βάθρο. Το βάθρο υπήρχε για να είναι ο δάσκαλος πιο ψηλά και να βλέπει καλύτερα όλους τους μαθητές. 

  

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ  Α'1

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ

Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1910 και πέθανε στην  Αθήνα στις 11 Μαρτίου 1978. Ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός, της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε "Τραγουδίστρια της Νίκης" εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.

Χαρακτηριστικές ερμηνείες:

• Ανθρωπός μου
• Απόψε σε θυμάμαι
• Ας ήταν για λίγο για λίγα λεπτά
• Άσε τον παλιόκοσμο να λέει
• Αφήστε με να πιω
• Αχ, να γύριζαν τα χρόνια τα παλιά
• Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

 ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ Α'1!

       ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ
       " Η Τραγουδίστρια της νίκης ".    

Η Έφη Μπέμπο, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Τσαριτσάνη του νομού Λάρισας και κατόπιν στο Βόλο, όπου οι γονείς της εργάστηκαν ως καπνεργάτες.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία το 1930. Με την κήρυξη του πολέμου το 1940 ανέλαβε την εμψύχωση των Ελλήνων στρατιωτών στο μέτωπο με πατριωτικά και σατυρικά τραγούδια, ενώ πρωταγωνίστησε σε επιθεωρήσεις που προσάρμοζαν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα. Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισήλθαν στην Αθήνα φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή, όπου συνέχιζε να τραγουδά για τα εκεί ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα. Έγινε σύμβολο του έθνους, ταύτισε το όνομά της με το αλβανικό έπος και χαρακτηρίστηκε «Τραγουδίστρια της Νίκης».

Το 1949 απέκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο. Σε μια εποχή που θέατρα έκλειναν και μετατρέπονταν σε κινηματογράφους, η Βέμπο επανέφερε την επιθεώρηση, ανεβάζοντας έργα που διατήρησαν ζωντανή την παράδοση της λαϊκής σάτιρας και καθιέρωσαν τους μεγάλους κωμικούς μας. Το 1959 πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική ταινία «Στουρνάρα 288», όπου υποδύεται μια διάσημη τραγουδίστρια που ξεχάστηκε από τους θαυμαστές της κι εργαζόταν ως καθηγήτρια πιάνου. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή της το 1955 στην κλασσική «Στέλλα» και το 1938 στην «Προσφυγοπούλα», όπου είχε κάνει και το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη. 

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 άρχισε να αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας αποσύρθηκε οριστικά. Την περίοδο 1967-1974 συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Τη βραδιά του «Πολυτεχνείου» άνοιξε το σπίτι της κι έκρυψε φοιτητές, τους οποίους αρνήθηκε να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτύπησε την πόρτα της.

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ:ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ youtube

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α'1.

   ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ, Ειρήνης Μάρρα.

   Ένα διαφορετικό τέλος.....................

 ... ......Η κόρη του δασκάλου μπήκε στη κουζίνα φορτωμένη με ένα σωρό πολύχρωμα κουτιά με δώρα. Αναστέναξε και είπε:

        -Ουφ! Κάθε χρόνο τα ίδια άχρηστα πράγματα!

       Άφησε τα πακέτα άγαρμπα στη γωνία του δωματίου. Πριν φύγει, διστακτικά, ο νεαρός τσαγκάρης τη σταμάτησε. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά.

     -«Έχω ένα δώρο για σένα» της είπε και της έδωσε ντροπαλά το πακέτο με τα κόκκινα λουστρίνια.

        Αυτή είπε «ευχαριστώ», έριξε μια περιφρονητική ματιά στα γοβάκια και τα παράτησε πάνω στο σωρό με τα υπόλοιπα «άχρηστα» δώρα. Βιαστική, βγήκε από το δωμάτιο.

        Ο νεαρός απογοητευμένος, έφυγε αμίλητος από το αρχοντικό σπίτι. Δε μπορούσε να πιστέψει τον απαξιωτικό τρόπο  με τον οποίο του είχε φερθεί η κόρη του δασκάλου. Πόσο είχε κοπιάσει για να φτιάξει εκείνα τα γοβάκια κι εκείνη ούτε που τα έριξε δεύτερη ματιά!

      Το επόμενο πρωί, καθώς περνούσε έξω απ’ το σπίτι του δασκάλου, είδε ένα μικρό κορίτσι με φτωχικά, κουρελιασμένα ρούχα να φοράει ένα ζευγάρι ολοκαίνουρια κατακόκκινα λουστρίνια. Η χαρά στο πρόσωπο της μικρής ήταν απερίγραπτη! Περπατούσε με καμάρι και κάθε τόσο έβγαζε τα παπούτσια, τα θαύμαζε και τα σφιχταγκάλιαζε! Ήταν για αυτήν τα πιο ωραία γοβάκια του κόσμου!!

     Το τσαγκαρόπουλο χαμογέλασε, γιατί τελικά ο κόπος του δεν πήγε χαμένος και το δώρο του κατέληξε σε κάποια που πραγματικά το άξιζε!       

Το δώρο κατέληξε σε κάποια που πραγματικά το άξιζε!....

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α΄1.

"΄Εχω ένα δώρο για σένα "της είπε..........

ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: '' Τα κόκκινα λουστρίνια''

Ειρήνη Μάρρα

Ειρήνης Μάρρα.

΄Ενα διαφορετικό τέλος στο κείμενο..............

           Φτάσανε στο σπίτι του δασκάλου. Τα χέρια του νέου έτρεμαν και κρύος ιδρώτας έλουσε το πρόσωπό του. Μετά ήρθε το κορίτσι. Φορούσε ένα πανέμορφο φόρεμα και τα μαλλιά της τα είχε πιάσει κότσο. Έλαμπε από πάνω μέχρι κάτω. Ο νέος θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Την πλησίασε με τα τυλιγμένα λουστρίνια στο χέρι και της είπε:

- "Αυτά είναι για σένα! ".

 Το κορίτσι ξαφνιάστηκε. Άνοιξε το πακέτο και είδε τα γοβάκια. Ο ενθουσιασμός της ήταν απερίγραπτος. Δεν είχε ξαναδεί πιο όμορφα και περιποιημένα γοβάκια. Τότε χαμογέλασε και έδωσε στον τσαγκάρη ένα φιλί. Κοιταχτήκανε μ΄ένα έντονο βλέμα, χωρίς να πούν τίποτα.......... 

Τα χέρια του νεόυ έτρεμαν............

Αγαθαγγελίδου Ανθή Α΄1.

                                                                         

say no to racism!!!

                            SAY NO TO RACISM!!!

                    Βίντεο κατά του ρατσισμού :

   https://www.youtube.com/watch?v=kYHYCwPC06s

Θωμάς Δόντσιος Α΄1.

ΤΟ ΑΓΟΡΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Κάποτε ήταν ένα αγοράκι, που τον έλεγαν Ιμπραήμ.  Έχασε τους γονείς του από πολύ μικρή ηλικία και δεν είχε κανένα κοντινό συγγενή, με αποτέλεσμα να μεταναστεύσει σε άλλη χώρα.

Μάζεψε τα πράγματά του, τα τοποθέτησε σε ένα σακίδιο και χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει άρχισε να βαδίζει ώρες ασταμάτητες ...Τελικά βρέθηκε σε μια ορεινή περιοχή στα Χανιά. Ένας βοσκός που έβοσκε τα πρόβατά του, τον είδε από μακριά και έτρεξε να τον βοηθήσει, γιατί φαινόταν κουρασμένος και πεινασμένος.

Τον πήρε μέσα στο φτωχικό σπιτάκι του και του έδωσε ένα πιάτο φαγητό να φάει και να ξεκουραστεί μετά από ένα ταξίδι 15 ωρών.Την επόμενη μέρα τον έστειλε στο σχολείο να μάθει την ελληνική γλώσσα για να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους. Όμως τα παιδιά στο σχολείο τον κορόϊδευαν, τον χτυπούσαν και του μιλούσαν άσχημα.

Μετά από 14 χρόνια ο Ιμπραήμ έγινε γιατρός, χάρισε όλη την περιουσία του στους φτωχούς και τώρα είναι μέλος στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και βοηθάει αδιακρίτως όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη της γης!!!!!!!!!!!

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!

Χαράλαμπος Βασιλακάκης- Α΄1

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Έχω πολλές μέρες να σου γράψω, από τότε που αποφάσισαν οι δικοί μου να μετακομίσουμε στη Γερμανία για να βρουν δουλειά. Είχαμε να κάνουμε ένα σωρό δουλειές, δεν είναι εύκολη η μετακόμιση....

Σήμερα ταξιδέψαμε για το Μόναχο και μετά που φτάσαμε έγινε κάτι που με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Όταν μπήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας, στην οποία θα ζούσαμε για τα επόμενα χρόνια, πέσαμε πάνω σε μια γειτόνισσα που έβγαινε από το διαμέρισμά της. Η μαμά αφηρημένη της είπε στα Ελληνικά: «Καλησπέρα!»

Η γειτόνισσα είπε με σιγανή φωνή στα Γερμανικά:

«Όλα τα ξένα σκυλιά εδώ μαζεύτηκαν!»

Ίσως το είπε αυτό, γιατί θεώρησε ότι δε θα καταλαβαίναμε τα Γερμανικά ως καινούργιοι μετανάστες.Εμείς όμως καταλάβαμε και νιώσαμε πολύ καλά τι εννοούσε... Μουδιασμένοι μπήκαμε στο διαμέρισμά μας.

Όλο το υπόλοιπο βράδυ ήμασταν σιωπηλοί , στο μυαλό μας περνούσαν εικόνες απ’ το παρελθόν. Θυμόμουν όλες τις φορές που εγώ ή οι δικοί μου, είπαμε άσχημα πράγματα για τους αλλοδαπούς, όταν ζούσαμε στην πατρίδα: όταν  θεωρούσαμε ότι είναι  κατώτεροι, πως  φταίνε αυτοί για οτιδήποτε  άσχημο συμβαίνει στη χώρα μας.

Καταλάβαινα τώρα πώς θα ένιωθαν. Μακριά από  συγγενείς και φίλους, ξενιτεμένοι, να μην ξέρουν καλά τη γλώσσα, να πρέπει να μάθουν να ζουν σε μία ξένη πραγματικότητα, όπου όλα είναι διαφορετικά και δύσκολα. Να πρέπει να ανεβούν όλο αυτό το «βουνό» και να αντιμετωπίζουν την καχυποψία και τον ρατσισμό καθημερινά.

Αυτά για τώρα, είμαι πτώμα. Πρέπει να κοιμηθώ για να ξεκουραστώ, να έχω δύναμη για να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Πάντως, έβγαλα τα συμπεράσματά μου για το πόσο μεγάλη σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους και αποφάσισα  από εδώ και πέρα να είμαι ανθρώπινη με όλους γύρω μου!

Δική σου,

Ηλέκτρα 

Ηλέκτρα Ακαλίδη, Α1

     

Πες "ΟΧΙ" στον ρατσισμό " ΝΑΙ" στην ισότητα !!!.

Είμαστε όλοι ίσοι - είμαστε όλοι διαφορετικοί!

                                                                                    

Προσθήκη λεζάντας

Γεωργία βλαμή Α'1 

                            

      Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

  Σε ένα σχολείο, υπήρχε ένα αγόρι από την Αλβανία. Τα παιδιά του φέρονταν με κακία, τον κορόιδευαν και τον απομόνωναν... Ειδικότερα ένα συγκεκριμένο παιδί, που το έλεγαν Γιάννη.

  Μετά από λίγο καιρό, οι γονείς του Γιάννη του ανακοίνωσαν πως θα φεύγανε στην Γερμανία, γι᾽αυτό θα έπρεπε να αλλάξει σχολείο.

  Η πρώτη μέρα στο Γερμανικό σχολείο του Γιάννη ήταν απαίσια. Όλα τα παιδιά τον περιφρονούσαν και τον κορόιδευαν, επειδή ήταν Έλληνας. Ο Γιάννης εκείνη την στιγμή κατάλαβε πώς ένιωθε εκείνο  το αγόρι και, πραγματικά, μετάνιωσε για τα λάθη που έκανε......

  Τότε... ᾽᾽ΝΤΡΙΝ ΝΤΡΙΝ!!῾῾ το ξυπνητήρι χτυπάει. Όλα αυτά ήταν ένα όνειρο! Ο Γιάννης ένιωσε απίστευτα ανακουφισμένος και από εκείνη τη μέρα δεν ξαναπείραξε το αγόρι. Αντιθέτως, του έκανε παρέα και γίνανε πολύ καλοί φίλοι.



  ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΑΝΘΗ Α1

Η ζωη των Ινδιανων Φυλες-Οικισμοι

                              Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ

 

 

Οι πιο αρχαίες παραδόσεις και τα ποιήματα τους μας μιλάνε για ένα μεγάλο σύνολο λαών που οι ρίζες του φτάνουν στην Ατλαντίδα.
Η διαφορετικότητα τους δεν βρίσκεται τόσο στο μυστήριο της καταγωγής τους όσο στο ότι γι΄ αυτούς όλα τα πράγματα ήταν ζωντανά και είχαν ψυχή ενώ θεωρούσαν ότι η Γη τους φιλοξενεί και οι ίδιοι αποτελούν ένα μέρος της μόνο και όχι ότι είναι εξουσιαστές της.
Γι’ αυτούς δεν υπήρχαν "καλοί" και "κακοί" θεοί αλλά μόνο δυνάμεις που συνεργάζονταν ή συγκρούονταν για την συμπαντική αρμονία.
Πίσω απ’ τη επιβλητικότητα ενός ψηλού βουνού, την δύναμη μίας καταιγίδας ,το μουρμουρητό ενός ρυακιού ή την ομορφιά ενός λουλουδιού αλλά και πίσω από καθετί που τους συνέβαινε βρισκόταν κρυμμένο ένα πνεύμα.
Έτσι και η πιο μικρή πράξη της καθημερινής ζωής έπαιρνε το χαρακτήρα μίας ιερής πράξης.
Αυτός ο λαός χωρίζονταν σε πολλές μεγάλες οικογένειες (φυλές) η καθεμία από τις οποίες είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.
Φυλές 
Abenaki
Οι Abenaki ονόμαζαν τα εδάφη τους Ndakinna , που σημαίνει «η γη μας» και το όνομα της φυλής τους σημαίνει «άνθρωποι της αυγής»Οι ίδιοι ονόμαζαν τους εαυτούς τους Alnobak που σημαίνει ανθρώπινο ον.
Apaches
Οι Apache (από μια λέξη των Zuni που σημαίνει εχθρός) είναι βορείου Αμερικής ινδιάνικη φυλή από τα νοτιοδυτικά. Το όνομα που έχουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους είναι Inde ή Nde που σημαίνει «η φυλή»
Όλοι οι Apache βασίζονταν πρωταρχικά στο κυνήγι και στο μάζεμα των φρούτων, του κάκτου και άλλων άγριων φυτών
Arapaho
Οι Arapaho ήταν βουνίσιοι κυνηγοί βισόνων που εξαρτιόνταν από το βούβαλο για μεγάλο μέρος της διαβίωσης τους , μιλούσαν την γλώσσα Algonquin και κατάγονταν από την σημερινή Βόρεια Minessota.
Blackfoot
Είχαν την φήμη άγριων πολεμιστών και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα έλεγχαν μια τεράστια περιοχή που εκτεινόταν από το βόρειο Saskatchewan έως τα πιο νότια νερά του Missouri.
Cherokee
Το όνομα  Cherokee πιθανότατα προέρχεται από την λέξη chiluk-ki της διαλέκτου Choctaw, που σημαίνει “άνθρωποι των σπηλαίων”.
Cheyenne
Το όνομα τους προέρχεται από την γαλλική λέξη chien που σημαίνει «σκύλος» , εξαιτίας της συνήθειάς τους να τρώνε σκύλους. Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνταν Tis-Tsis-Tas το οποίο σημαίνει  “Οι Άνθρωποι”Choctaw
Κατά τους μύθος οι Choctaw προέρχονται από το “Ninah Waya” , ένα ιερό λόφο κοντά στο Nozapter του Mississippi. Το όνομα “Ninah Waya” σημαίνει «Παραγωγικό Βουνό» και συχνά αναφέρεται σαν «Η Μητέρα Βουνό»
Crow
Οι Crow ήταν μια τυπική φυλή των πεδιάδων που αποτελούταν από κυνηγούς βουβαλιών και εκτροφείς αλόγων. Σήμερα, οι Crows ζουν στον καταυλισμό τους στην Μοντάνα, αρκετά κοντά το πεδίο μάχης Custer Battlefield.
Delaware (Lenape)
Το όνομα Delaware δόθηκε στους ιθαγενείς που κατοικούσαν στην κοιλάδα του ποταμού με το ομώνυμο όνομα κατά της διάρκεια της Αγγλικής αποικιοκρατίας του Κυβερνήτη Lord de la Warr. Στην δική τους γλώσσα είναι Lanape (len-ah-pay) που σημαίνει «ο Λαός».
Οι Delaware φτάνουν σήμερα τους 10.000 και βρίσκονται στην Bartlesville, όπου η κυβέρνης του λαού χειρίζεται προγράμματα υπηρεσιών.
Kiowa
Οι Kiowa είναι Ινδιάνοι των πεδιάδων που μιλούν μια γλώσσα Kiowa-Tanoan.
Navajo
Οι Navajo είναι οι άγριοι επιθετικοί νομάδες, ντυμένοι με δέρματα ζώων. Οι Pueblos τους ονόμαζαν “apachu” που σημαίνει «ξένοι εχθροί». Ο όρος αυτός οδήγησε στην μίξη των Ισπανικών και Tewa λέξεων “Apaches de Nabahu” , το οποίο τελικά έγινε Navajo.
Nez Perces
Γαλλική λέξη που σημαίνει «τρυπημένες μύτες» και πήραν την ονομασία τους απ’ την συνήθεια τους να φορούν ένα δόντι στη μύτη τους. Ήταν γνωστοί για το εμπόριο τους, την γενναιότητα τους και την μεγαλοψυχία τους, την ικανότητα τους στην εκτροφή των αλόγων Appaloosa και τα φίνα καλάθια που κατασκεύαζαν οι γυναίκες της φυλής. Σήμερα περίπου 1500 μέλη της φυλής ζουν στα 88.000 εκτάρια γης του καταυλισμού των Nez Perce με κέντρο το Lapwai,στο Idaho.
Ojibwe(Chippewa)
Οι Ojibwe ,ή όπως τους αποκαλούσαν οι λευκοί Chippewa ζούσαν κυρίως στο Michigan , στο Wisconsin, στη Minnesota, στη north Dakota και στο Ontario.Σήμερα ζουν σε διαφορετικούς καταυλισμούς στην Minnesota.
Pawnee
Είναι μέλη της μεγάλης οικογένειας Caddoan. Το φυλετικό τους όνομα προήλθε από την λέξη Pariki, που σημαίνει «κέρατα» , πιθανότατα επειδή συνήθιζαν να φτιάχνουν τα μαλλιά τους σε έναν κότσο σαν κέρατο, το οποίο σταθεροποιούσαν με λίπος. Το όνομα που έδωσαν οι ίδιοι στους εαυτούς τους ήταν οι «Άνθρωποι των Ανθρώπων».
Sahwnwee
Οι Sahwnwee ήταν άγριοι πολεμιστές. Ήταν ανάμεσα στους Ινδιάνους που σεβόντουσαν και φοβόντουσαν περισσότερο στο Ohio. SeminoleΗ φυλετική τους ονομασίας σημαίνει «Ελεύθεροι Άνθρωποι»
Σήμερα υπάρχουν περίπου 500 μέλη της φυλής. Η φυλή Seminole στην Florida έχει περίπου 3.000 μέλη, που ζουν σε πέντε καταυλισμούς κατά το μήκος της χερσονήσου στο Hollywood , στο Big Cypress, στο Brighton, στο Immokalle και στη Tamha.
Άλλες Ινδιάνικες φυλές είναι : Araucanian, Aztec, Chippewa,Eskimo,Inca, Kwaakiutl, Maya, Nanuatl, Osaage, Otomi, Paiute, Papago, Pima,Seneca,Quechua, Quiche, Tewa, Winnebago, Wintu και Zuni. 
Φυλετικές Ομάδες
Sioux
Το όνομα τους αναφέρεται σε μια μεγάλη ομάδα Ιθαγενών Αμερικάνων που μιλούν μια κοινή ή όμοια γλώσσα.Το Έθνος των Sioux αποτελείται από τρία μέρη , τους Lakota, τους Dakota και τους Nakota.
Ute
Οι Ινδιάνοι Ute ζούσαν ξέχωρα από τις περισσότερες φυλές .Ζούσαν στα πεδινά και στα βουνά μια περιοχής που ήταν περίπου 150.000 τετραγωνικά μίλια. Αυτή η περιοχή περιλάμβανε τόπους για κυνήγι, μέρη με πνευματική σημασία και τις περιοχές των εφτά ομάδων Ute. (Mouache, Capote, Weeminuche, Tabeguache, Parianucs, Uintahs, Yampahs)
Sosoni
Οι Σοσόνοι ή φυλετική ομάδα «Φίδι της Νεβάδα» συγγενεύουν με την φημισμένη φυλή των Ατζέκων που ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Αναχουακ και ύψωσε αρχιτεκτονικά μνημεία που ανταγωνίζονται τα πιο φημισμένα οικοδομήματα τους αρχαίου κόσμου.
Kantoan
Η φυλετική ομάδα των Καντοαν αποτελείτο από τρεις γεωγραφικές ομάδας. Την βόρεια που αντιπροσώπευαν οι Αρικάρα, τη μεσαία που περιλάμβανε την Ομοσπονδία των Παονί και τους Κάντο, Κιτσάι και Γουιτσίτα.
Athapaskan
Η φυλετική ομάδα Αθαπάσκαν είναι η πιο πλατιά διαδεδομένη ινδιάνικη γλωσσολογική οικογένεια της Β. Αμερικής. 
Πηγές : www.indians.gr   
              www.nea-acropoli.gr
Βιβλιογραφία : Στα ίχνη του Ανέμου-Ινδιάνικη Ποίηση
Εκδόσεις Οδός Πάνος. 

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=1182#ixzz3GPowcVAX

Θωμάς Δόντσιος

 

 

 

 

 

                                  Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ

 

Ένα από τα προβλήματα που παρατηρήθηκαν στην μελέτη των Ινδιάνων ήταν η έλλειψη γραπτών πληροφοριών Μύθοι , παραδόσεις , τελετουργίες και γνώσεις περνούσαν μέσο του προφορικού λόγου από γενιά σε γενιά.Έτσι όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε είναι αυτή η προφορική παράδοση που τα τελευταία χρόνια έχουν αποτυπωθεί σε πολλά βιβλία από δυτικούς ερευνητές αλλά και από τους ίδιους τους Ινδιάνους.
Με την ονομασία Ινδιάνοι συνηθίζεται να αποκαλούνται οι ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής.
Η ονομασία προέρχεται από την πεποίθηση του Χριστόφορου Κολόμβου ότι έφτασε στην Ινδία, ενώ στην πραγματικότητα είχε φτάσει στην Αμερική και ότι οι κάτοικοι που συνάντησε ήταν Ινδοί.
Η Αμερικάνικη ήπειρος μετά από πολλά ταξίδια εξερευνητών ( Χριστόφορος Κολόμβος 1942 , Τζιοβάνι Καμότα 1497-98) αποτέλεσε τον Νέο Κόσμο , μελλοντική πηγή πλούτου για τους Ευρωπαίους αποίκους της σε βάρος των Ιθαγενών κατοίκων της. 
Η Ιστορία των Ινδιάνων γίνεται φανερή από εκείνη την εποχή και έπειτα  αν και δεν είναι καλά γνωστή επειδή δόθηκαν διάφορες ερμηνείες και έγιναν πολλές παραποιήσεις.Ο πληθυσμός τους εκείνη την εποχή υπολογίζεται ότι ήταν γύρω στα 12 εκατομμύρια, χωρισμένος σε περισσότερες από 300 φυλές εκ των οποίων κάποιες διατηρούσαν σχέσεις μεταξύ τους , αλλά δεν είχαν ενιαία θρησκεία ούτε κάποια συγκροτημένη πολιτική εξουσία.Παρόλα αυτά υπήρχε μια στενή συγγένεια μεταξύ τους σε σχέση με την εικόνα του κόσμου που είχαν σχηματίσει και με τη θέση του ανθρώπου που ζει και αναπτύσσεται ανάμεσα σε δυο μεγάλες δυνάμεις, τη γη και τον ουρανό, την Μητέρα και τον Πατέρα. 
Πιο συγκεκριμένα την εποχή των ανακαλύψεων οι ινδιάνικες φυλές ήταν κατά βάση κυνηγητικές κοινωνίες για τις οποίες ο χώρος και η ελεύθερη έκταση ήταν θέμα ζωής και θανάτου.
Τα θηράματα χρειάζονται μεγάλες εκτάσεις για να τραφούν, ενώ τα γεωργικά προϊόντα έχουν πολύ μεγαλύτερη κατά μάζα απόδοση σε πολύ μικρότερο χώρο.
Οι κυνηγοί είναι υποχρεωμένοι να μετακινούνται συνεχώς για να αποφύγουν την υπερθήρευση και κατά συνέπεια την πείνα, ενώ αντίθετα οι γεωργοί είναι υποχρεωμένοι να εγκατασταθούν μόνιμα κάπου, όπου βρουν γόνιμη γη με μεγάλες αποδόσεις.
Όταν λοιπόν οι γεωργοί γίνονται πολλοί, η σύγκρουσή τους με τους τροφοσυλλέκτες κυνηγούς είναι αναπόφευκτη. Αυτό ακριβώς έγινε και στο έδαφος της Αμερικής. Για τους λευκούς αποίκους, που προέρχονταν από αδικημένα κατά κανόνα κοινωνικά στρώματα της Ευρώπης χωρίς ιδιοκτησία, η ύπαρξη ανεκμετάλλευτων εκτάσεων αποτελούσε παραλογισμό, τον οποίο ήταν ανίκανοι να καταλάβουν. Αντίθετα, για τους Ινδιάνους ήταν ανόητο να κλείνει κανείς σε όρια τη γη και να προσπαθεί να αποσπάσει όσο το δυνατό περισσότερα από το έδαφος, αφού με το κυνήγι μπορούσε να εξασφαλιστεί ό, τι χρειαζόταν
.Όσο η κοινωνία των λευκών έμενε σε καθαρό γεωργικό στάδιο, οι συγκρούσεις υπήρχαν, αλλά δεν είχαν το δραματικό χαρακτήρα που πήραν κατά τον 19ο αι., κυρίως μετά τον εμφύλιο πόλεμο που ενίσχυσε τις βιομηχανικές δομές και έκανε αναγκαία την ανάπτυξη των συγκοινωνιακών μέσων. Ο σιδηρόδρομος και ο τηλέγραφος μείωσαν απειλητικά τους κυνηγότοπους και οι πόλεις που ξεφύτρωσαν στις πρώην ερημιές απωθούσαν τους ιθαγενείς στην άγονη περιφέρεια.
Και οι δύο πλευρές κατηγορήθηκαν κατά καιρούς για αγριότητα και έλλειψη κατανόησης, η απλή όμως αλήθεια είναι ότι, όταν συγκρούονται δύο ομάδες με διαφορετικό επίπεδο οικολογικής προσαρμογής στο περιβάλλον, δεν υπάρχει ζήτημα συνεργασίας. Μία από τις δύο πρέπει να εξαφανιστεί, διαφορετικά οι απαιτήσεις της άλλης δεν θα εξασφαλιστούν ποτέ. Επρόκειτο για δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους ζωής και αντίληψης του Κόσμου, οπότε δεν θα μπορούσαν να συνυπάρχουν για πολύ καιρό.
 Διαπιστώνουμε λοιπόν "ότι η ιστορία των ινδιάνικων λαών είναι η ιστορία της παρακμής και της εξαφάνισης μιας φυλής, μιας θρησκευτικής αντίληψης και μιας άποψης της φύσης, του ανθρώπου και του σύμπαντος. Εξαιτίας της σύγκρουσης, μερικές φυλές "εκπολιτίστηκαν" γρήγορα κι άλλες έγιναν πολεμικές, προσπαθώντας να διατηρήσουν τα χαρακτηριστικά τους, μέχρι την τελειωτική εξαφάνισής τους.

Έτσι, γεννήθηκαν μεγάλοι πολεμικοί αρχηγοί όπως το Τρελό Άλογο, το Κόκκινο Σύννεφο, ο Καθισμένος Ταύρος, ο Ποντιάκ, ο Τεκουμές, ο Τζερόνιμο και προφήτες όπως ο Πόπε και ο Τενσακαβατάρα, που πραγματοποίησαν ή ενέπνευσαν θαρραλέες πράξεις.

Αλλά όλα αυτά ήταν χαμένα. Η μεγαλύτερη δύναμη των κατακτητών και η συνεχής παραβίαση των συνθηκών τους, τους οδήγησαν στη νίκη.

Παρόλα αυτά ο ινδιάνικος λαός έχει ακόμα μία ελπίδα. Ένας θρύλος λέει ότι, όταν οι λευκοί άνθρωποι θα έχουν μολύνει τα ποτάμια και θα έχουν καταστρέψει τα δάση και όταν θα έχουν σχεδόν τελειώσει με τη ζωή πάνω στη γη, την τελευταία στιγμή, θα εμφανιστεί μια φυλή ανθρώπων, οι λεγόμενοι Πολεμιστές του Ουράνιου Τόξου, που θα σώσουν τον κόσμο από την καταστροφή.

Πηγές : www.wikipedia.gr

            www.nea-acropoli.gr

Βιβλιογραφία : Ινδιάνικη Σοφία

Εκδόσεις Οδός Πάνος ,

 με μεταφράσεις της Ειρήνη Βρης

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=1034#ixzz3GPnkllYl

Θωμάς Δόντσιος

ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ!!!!

15/10/14

                 Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗ   

 

     Στη Θεσσαλονίκη σε ένα γυμνάσιο , ένα παιδί ο Μιχάλης ετοιμάζεται για την πρώτη ώρα του μαθήματος. Κάθεται στο θρανίο του και περιμένει τον δάσκαλό του, τον κύριο Μάκη, έναν πολύ καλό κύριο, που ξέρει ποιο είναι το δίκαιο και ποιο το άδικο. Εκείνη τη χρονική στιγμή  βλέπει τους δυο συμμαθητές του που κατάγονταν από την Αλβανία, από τα Τίρανα. Παίρνει το λόγο ο Μιχάλης και απευθύνεται στους δυο συμμαθητές του με ειρωνικό ύφος:

_ Τι; Ακόμα εδώ είστε εσείς οι δυο; Άντε γυρίστε στα σπιτάκια σας στα Τίρανα!

_ Αρκετά!!!!!!!!Τον διακόπτει ο δάσκαλός τους και λέει:

_ Γιατί φέρεσαι με τέτοιο μίσος στους συμμαθητές σου;

    Το κουδούνι χτυπάει για να το σχόλασμα και ο Μιχάλης σκέφτεται ότι ο κύριος Μάκης ήταν άδικος, γιατί τον τιμώρησε για την πράξη του. Ο Μιχάλης βγήκε από το σχολείο και πήγε να περάσει τον δρόμο, τη στιγμή που ένα αμάξι ερχόταν καταπάνω του. Τα δυο Αλβανάκια τον είδαν και τον κράτησαν, πριν το αμάξι τον χτυπήσει.  Έτσι από τότε ο Μιχάλης και οι δυο συμμαθητές του έγιναν φίλοι . Ο Μιχάλης τότε κατάλαβε το νόημα του να είσαι πραγματικός άνθρωπος και φίλος. 

Εικόνα :     https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhFxp49nohaSCtR6_60n1krMSu8Ux1NYD5VnaMaNinTdj4TFS4fUHivERzxN5mVwa0Q8TrRUrr_rv8Tztsyb5xGDviBtMiE1pxncYqpZzUgrWL-Aq5i3wwRr3uhHPojAwmBGmAluCjzk4/s1600/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+%CE%BC%CE%B5+%CE%BD%CF%8C%CE%B7%CE%BC%CE%B14.jpg                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

  

      

      Συγγραφέας : Θωμάς Δόντσιος  Α1