Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Έχω πολλές μέρες να σου γράψω, από τότε που αποφάσισαν οι δικοί μου να μετακομίσουμε στη Γερμανία για να βρουν δουλειά. Είχαμε να κάνουμε ένα σωρό δουλειές, δεν είναι εύκολη η μετακόμιση....

Σήμερα ταξιδέψαμε για το Μόναχο και μετά που φτάσαμε έγινε κάτι που με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Όταν μπήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας, στην οποία θα ζούσαμε για τα επόμενα χρόνια, πέσαμε πάνω σε μια γειτόνισσα που έβγαινε από το διαμέρισμά της. Η μαμά αφηρημένη της είπε στα Ελληνικά: «Καλησπέρα!»

Η γειτόνισσα είπε με σιγανή φωνή στα Γερμανικά:

«Όλα τα ξένα σκυλιά εδώ μαζεύτηκαν!»

Ίσως το είπε αυτό, γιατί θεώρησε ότι δε θα καταλαβαίναμε τα Γερμανικά ως καινούργιοι μετανάστες.Εμείς όμως καταλάβαμε και νιώσαμε πολύ καλά τι εννοούσε... Μουδιασμένοι μπήκαμε στο διαμέρισμά μας.

Όλο το υπόλοιπο βράδυ ήμασταν σιωπηλοί , στο μυαλό μας περνούσαν εικόνες απ’ το παρελθόν. Θυμόμουν όλες τις φορές που εγώ ή οι δικοί μου, είπαμε άσχημα πράγματα για τους αλλοδαπούς, όταν ζούσαμε στην πατρίδα: όταν  θεωρούσαμε ότι είναι  κατώτεροι, πως  φταίνε αυτοί για οτιδήποτε  άσχημο συμβαίνει στη χώρα μας.

Καταλάβαινα τώρα πώς θα ένιωθαν. Μακριά από  συγγενείς και φίλους, ξενιτεμένοι, να μην ξέρουν καλά τη γλώσσα, να πρέπει να μάθουν να ζουν σε μία ξένη πραγματικότητα, όπου όλα είναι διαφορετικά και δύσκολα. Να πρέπει να ανεβούν όλο αυτό το «βουνό» και να αντιμετωπίζουν την καχυποψία και τον ρατσισμό καθημερινά.

Αυτά για τώρα, είμαι πτώμα. Πρέπει να κοιμηθώ για να ξεκουραστώ, να έχω δύναμη για να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Πάντως, έβγαλα τα συμπεράσματά μου για το πόσο μεγάλη σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους και αποφάσισα  από εδώ και πέρα να είμαι ανθρώπινη με όλους γύρω μου!

Δική σου,

Ηλέκτρα 

Ηλέκτρα Ακαλίδη, Α1