ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ

Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1910 και πέθανε στην  Αθήνα στις 11 Μαρτίου 1978. Ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός, της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε "Τραγουδίστρια της Νίκης" εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.

Χαρακτηριστικές ερμηνείες:

• Ανθρωπός μου
• Απόψε σε θυμάμαι
• Ας ήταν για λίγο για λίγα λεπτά
• Άσε τον παλιόκοσμο να λέει
• Αφήστε με να πιω
• Αχ, να γύριζαν τα χρόνια τα παλιά
• Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

 ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ Α'1!

       ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ
       " Η Τραγουδίστρια της νίκης ".    

Η Έφη Μπέμπο, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Τσαριτσάνη του νομού Λάρισας και κατόπιν στο Βόλο, όπου οι γονείς της εργάστηκαν ως καπνεργάτες.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία το 1930. Με την κήρυξη του πολέμου το 1940 ανέλαβε την εμψύχωση των Ελλήνων στρατιωτών στο μέτωπο με πατριωτικά και σατυρικά τραγούδια, ενώ πρωταγωνίστησε σε επιθεωρήσεις που προσάρμοζαν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα. Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισήλθαν στην Αθήνα φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή, όπου συνέχιζε να τραγουδά για τα εκεί ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα. Έγινε σύμβολο του έθνους, ταύτισε το όνομά της με το αλβανικό έπος και χαρακτηρίστηκε «Τραγουδίστρια της Νίκης».

Το 1949 απέκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο. Σε μια εποχή που θέατρα έκλειναν και μετατρέπονταν σε κινηματογράφους, η Βέμπο επανέφερε την επιθεώρηση, ανεβάζοντας έργα που διατήρησαν ζωντανή την παράδοση της λαϊκής σάτιρας και καθιέρωσαν τους μεγάλους κωμικούς μας. Το 1959 πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική ταινία «Στουρνάρα 288», όπου υποδύεται μια διάσημη τραγουδίστρια που ξεχάστηκε από τους θαυμαστές της κι εργαζόταν ως καθηγήτρια πιάνου. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή της το 1955 στην κλασσική «Στέλλα» και το 1938 στην «Προσφυγοπούλα», όπου είχε κάνει και το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη. 

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 άρχισε να αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας αποσύρθηκε οριστικά. Την περίοδο 1967-1974 συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Τη βραδιά του «Πολυτεχνείου» άνοιξε το σπίτι της κι έκρυψε φοιτητές, τους οποίους αρνήθηκε να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτύπησε την πόρτα της.

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ:ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ youtube

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α'1.

   ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ, Ειρήνης Μάρρα.

   Ένα διαφορετικό τέλος.....................

 ... ......Η κόρη του δασκάλου μπήκε στη κουζίνα φορτωμένη με ένα σωρό πολύχρωμα κουτιά με δώρα. Αναστέναξε και είπε:

        -Ουφ! Κάθε χρόνο τα ίδια άχρηστα πράγματα!

       Άφησε τα πακέτα άγαρμπα στη γωνία του δωματίου. Πριν φύγει, διστακτικά, ο νεαρός τσαγκάρης τη σταμάτησε. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά.

     -«Έχω ένα δώρο για σένα» της είπε και της έδωσε ντροπαλά το πακέτο με τα κόκκινα λουστρίνια.

        Αυτή είπε «ευχαριστώ», έριξε μια περιφρονητική ματιά στα γοβάκια και τα παράτησε πάνω στο σωρό με τα υπόλοιπα «άχρηστα» δώρα. Βιαστική, βγήκε από το δωμάτιο.

        Ο νεαρός απογοητευμένος, έφυγε αμίλητος από το αρχοντικό σπίτι. Δε μπορούσε να πιστέψει τον απαξιωτικό τρόπο  με τον οποίο του είχε φερθεί η κόρη του δασκάλου. Πόσο είχε κοπιάσει για να φτιάξει εκείνα τα γοβάκια κι εκείνη ούτε που τα έριξε δεύτερη ματιά!

      Το επόμενο πρωί, καθώς περνούσε έξω απ’ το σπίτι του δασκάλου, είδε ένα μικρό κορίτσι με φτωχικά, κουρελιασμένα ρούχα να φοράει ένα ζευγάρι ολοκαίνουρια κατακόκκινα λουστρίνια. Η χαρά στο πρόσωπο της μικρής ήταν απερίγραπτη! Περπατούσε με καμάρι και κάθε τόσο έβγαζε τα παπούτσια, τα θαύμαζε και τα σφιχταγκάλιαζε! Ήταν για αυτήν τα πιο ωραία γοβάκια του κόσμου!!

     Το τσαγκαρόπουλο χαμογέλασε, γιατί τελικά ο κόπος του δεν πήγε χαμένος και το δώρο του κατέληξε σε κάποια που πραγματικά το άξιζε!       

Το δώρο κατέληξε σε κάποια που πραγματικά το άξιζε!....

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α΄1.

"΄Εχω ένα δώρο για σένα "της είπε..........

ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: '' Τα κόκκινα λουστρίνια''

Ειρήνη Μάρρα

Ειρήνης Μάρρα.

΄Ενα διαφορετικό τέλος στο κείμενο..............

           Φτάσανε στο σπίτι του δασκάλου. Τα χέρια του νέου έτρεμαν και κρύος ιδρώτας έλουσε το πρόσωπό του. Μετά ήρθε το κορίτσι. Φορούσε ένα πανέμορφο φόρεμα και τα μαλλιά της τα είχε πιάσει κότσο. Έλαμπε από πάνω μέχρι κάτω. Ο νέος θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Την πλησίασε με τα τυλιγμένα λουστρίνια στο χέρι και της είπε:

- "Αυτά είναι για σένα! ".

 Το κορίτσι ξαφνιάστηκε. Άνοιξε το πακέτο και είδε τα γοβάκια. Ο ενθουσιασμός της ήταν απερίγραπτος. Δεν είχε ξαναδεί πιο όμορφα και περιποιημένα γοβάκια. Τότε χαμογέλασε και έδωσε στον τσαγκάρη ένα φιλί. Κοιταχτήκανε μ΄ένα έντονο βλέμα, χωρίς να πούν τίποτα.......... 

Τα χέρια του νεόυ έτρεμαν............

Αγαθαγγελίδου Ανθή Α΄1.

                                                                         

say no to racism!!!

                            SAY NO TO RACISM!!!

                    Βίντεο κατά του ρατσισμού :

   https://www.youtube.com/watch?v=kYHYCwPC06s

Θωμάς Δόντσιος Α΄1.

ΤΟ ΑΓΟΡΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Κάποτε ήταν ένα αγοράκι, που τον έλεγαν Ιμπραήμ.  Έχασε τους γονείς του από πολύ μικρή ηλικία και δεν είχε κανένα κοντινό συγγενή, με αποτέλεσμα να μεταναστεύσει σε άλλη χώρα.

Μάζεψε τα πράγματά του, τα τοποθέτησε σε ένα σακίδιο και χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει άρχισε να βαδίζει ώρες ασταμάτητες ...Τελικά βρέθηκε σε μια ορεινή περιοχή στα Χανιά. Ένας βοσκός που έβοσκε τα πρόβατά του, τον είδε από μακριά και έτρεξε να τον βοηθήσει, γιατί φαινόταν κουρασμένος και πεινασμένος.

Τον πήρε μέσα στο φτωχικό σπιτάκι του και του έδωσε ένα πιάτο φαγητό να φάει και να ξεκουραστεί μετά από ένα ταξίδι 15 ωρών.Την επόμενη μέρα τον έστειλε στο σχολείο να μάθει την ελληνική γλώσσα για να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους. Όμως τα παιδιά στο σχολείο τον κορόϊδευαν, τον χτυπούσαν και του μιλούσαν άσχημα.

Μετά από 14 χρόνια ο Ιμπραήμ έγινε γιατρός, χάρισε όλη την περιουσία του στους φτωχούς και τώρα είναι μέλος στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και βοηθάει αδιακρίτως όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη της γης!!!!!!!!!!!

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!

Χαράλαμπος Βασιλακάκης- Α΄1

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Έχω πολλές μέρες να σου γράψω, από τότε που αποφάσισαν οι δικοί μου να μετακομίσουμε στη Γερμανία για να βρουν δουλειά. Είχαμε να κάνουμε ένα σωρό δουλειές, δεν είναι εύκολη η μετακόμιση....

Σήμερα ταξιδέψαμε για το Μόναχο και μετά που φτάσαμε έγινε κάτι που με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Όταν μπήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας, στην οποία θα ζούσαμε για τα επόμενα χρόνια, πέσαμε πάνω σε μια γειτόνισσα που έβγαινε από το διαμέρισμά της. Η μαμά αφηρημένη της είπε στα Ελληνικά: «Καλησπέρα!»

Η γειτόνισσα είπε με σιγανή φωνή στα Γερμανικά:

«Όλα τα ξένα σκυλιά εδώ μαζεύτηκαν!»

Ίσως το είπε αυτό, γιατί θεώρησε ότι δε θα καταλαβαίναμε τα Γερμανικά ως καινούργιοι μετανάστες.Εμείς όμως καταλάβαμε και νιώσαμε πολύ καλά τι εννοούσε... Μουδιασμένοι μπήκαμε στο διαμέρισμά μας.

Όλο το υπόλοιπο βράδυ ήμασταν σιωπηλοί , στο μυαλό μας περνούσαν εικόνες απ’ το παρελθόν. Θυμόμουν όλες τις φορές που εγώ ή οι δικοί μου, είπαμε άσχημα πράγματα για τους αλλοδαπούς, όταν ζούσαμε στην πατρίδα: όταν  θεωρούσαμε ότι είναι  κατώτεροι, πως  φταίνε αυτοί για οτιδήποτε  άσχημο συμβαίνει στη χώρα μας.

Καταλάβαινα τώρα πώς θα ένιωθαν. Μακριά από  συγγενείς και φίλους, ξενιτεμένοι, να μην ξέρουν καλά τη γλώσσα, να πρέπει να μάθουν να ζουν σε μία ξένη πραγματικότητα, όπου όλα είναι διαφορετικά και δύσκολα. Να πρέπει να ανεβούν όλο αυτό το «βουνό» και να αντιμετωπίζουν την καχυποψία και τον ρατσισμό καθημερινά.

Αυτά για τώρα, είμαι πτώμα. Πρέπει να κοιμηθώ για να ξεκουραστώ, να έχω δύναμη για να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Πάντως, έβγαλα τα συμπεράσματά μου για το πόσο μεγάλη σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους και αποφάσισα  από εδώ και πέρα να είμαι ανθρώπινη με όλους γύρω μου!

Δική σου,

Ηλέκτρα 

Ηλέκτρα Ακαλίδη, Α1